سلام

دوباره آمدم ... پس از ... نمي دانم چند ماه !! مدتي نبودم... نه اينجا و نه هيچ جاي ديگري... نه خودم و نه هيچکس ديگري... حالا آمده ام و هستم تا .... نمي دانم کي! ولي حالا که هستم مي خواهم تو هم باشي ... تو که حتي در نبودنم هم آمدي . زنگ را زدي ... و من شرمنده ماندم از اينکه در خانه نبودم... يار همراه ! از تو ممنونم براي هميشگي بودنت ... شعري که در زير مي خوانيد آخرين کارم است ... چهارماهه است ... قرار بود براي عيد بنويسمش اما به هزار دليل موجه و غير موجه نشد... نتوانستم.... اما حالا مي نويسم ... کم کار شده ام ... ور رفتن با فرمولهاي ديناميک و مکانيک و تيک تيک و.... هزاران ايک ديگر رمقي برايم نمي گذارد و غم نان هم مزيد بر علت مي شود گاهي...!!

از همه دوستاني که در اين مدت بوده اند و نيوده ام که به استقبالشان بيايم دوباره ممنونم و هزاران باره شرمنده روي ماهشان... راستي ! تا يادم نرفته : عيد تون مبارک!!

تو

قطار شب رسيده و نفس شماره مي زند

به هر عدد رخ تو و به هر رقم نگاه تو

و من که فکر مي کنم

به ازحام واژه و

به اتفاق تازه و

به اسم رمز تازه .... تو!!

و شعر زاده مي شود

ميان دستهاي تو

درون سطح بسته اي

به نام چشمهاي تو...

و شعر تازه مي شود

شبيه انحناي تو

شبيه لب شبيه تو

شبيه خنده هاي تو...

تمام مي شوم من و شروع مي شود بهار

که تازه تر رسيده از شميم عطرهاي تو

براي بودن تو و قدم زدن کنار تو

دلم کمانه مي کند به سمت لحظه هاي تو

يک من و يک تو و يکي تو و يک نه من!!

که چون نوئي کجا و اين دلي که جاي پاي تو؟!!

غروب رفته است و هم هواي تو به سر زده

هميشه هرکجا تو و طنين نغمه هاي تو.....

بهار 87

اهواز